Nr sprawy: ZP 10/07 Białobrzegi, dn.09.05.2007r.

OGŁOSZENIE

JEDNOSTKA WOJSKOWA 2474
05-127 BIAŁOBRZEGI

OGŁASZA WYBÓR NAJKORZYSTNIEJSZEJ OFERTY
w pakiecie I i II

1. PRZEDMIOT ZAMÓWIENIA:
Przedmiot zamówienia obejmuje konserwację i usługi serwisowe systemów alarmowych.
Pakiet I -konserwację i usługi serwisowe systemów alarmowych w Wojskowej Komendzie Uzupełnień w Skierniewicach,
Pakiet II - konserwację i usługi serwisowe systemów alarmowych w Garnizonowym Węźle Łączności w Skierniewicach.

2. TRYB POSTĘPOWANIA

Postępowanie prowadzone w trybie przetargu nieograniczonego.

Po dokonaniu oceny ofert wybrano ofertę nr: 3/35/07 w Pakiecie I i w Pakiecie II.

Firma (nazwa): MIRAMEX Sp. z. o.o. Przedsiębiorstwo Usług Elektronicznych
Adres (siedziba): ul. Wrocławska 41, 81-523 Gdynia.
Uzasadnienie wyboru:

Firma MIRAMEX Sp. z o.o. nie podlega wykluczeniu na podstawie art. 24 ust. 1
i 2 ustawy Prawo zamówień publicznych oraz zgodnie z art. 91 ust.1 oferta firmy MIRAMEX Sp. z o.o. jest najkorzystniejszą ofertą wybraną na podstawie kryteriów oceny ofert określonych w Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia, a także nie podlega odrzuceniu na podstawie art. 89 ust. 1 ustawy Prawo zamówień publicznych

D O W Ó D C A
płk Marek STOLARZ

ZAWIADOMIENIE O WYBORZE OFERTY

CENTRUM SZKOLENIA WOJSK LĄDOWYCH,
ul. Wojska Polskiego 86/90, 61-628 Poznań

o g ł a s z a :

w przetargu nieograniczonym na :
„Nadzór obiektów wojskowych komend uzupełnień z wykorzystaniem alarmu wraz z interwencją oraz konserwacja i naprawa urządzeń alarmowych i TV przemysłowej”

wybrano:

dla zadania nr 1 - ofertę nr 2 firmy Agencja Ochrony PEWNOŚĆ sp. z o. o. , ul. Jackowskiego 52, 64-100 Leszno . Jest to jedna złożona oferta dla tego zadania . Oferta wytrzymałą punktów 100.

dla zadania nr 2 ofertę nr 1 firmy firmy MIRAMEX sp. z o. o. Przedsiębiorstwo Usług Elektronicznych, ul. Wrocławska 41, 81-557 Gdynia
jako najkorzystniejsza dla tego zadania . Oferta otrzymała punktów 100, oferta nr 3 firmy Agencja Ochrony Osób i Mienia GUARD-SERVICE sp. z o. o, ul. Tatrzańska 6a, 60-413 Poznań otrzymała punktów 75,76.

KOMENDANT
CENTRUM SZKOLENIA WOJSK
LĄDOWYCH

W POZNANIU

płk dypl. Jarosław Wierzcholski

MS (0-61) 857-52-45
29.02.2008r.

Cytat:

Wysocy oficerowie Wojskowej Komendy Uzupełnień brali w ostatnich latach hurtowo łapówki od poborowych za odroczenie służby w armii. To największa taka afera w woj. pomorskim i jedna z największych w Polsce.

Skala łapówkarstwa jest bezprecedensowa. Funkcjonariusze Żandarmerii Wojskowej, prowadzący śledztwo pod nadzorem Wojskowej Prokuratury Wojskowej w Gdyni, ustalili już czterdziestu młodych ludzi, którzy wręczyli wojskowym od kilkuset do kilku tysięcy złotych, unikając tym samym wcielenia do armii w ramach zasadniczej służby wojskowej. Aresztowani zostali w tej sprawie major Stanisław D. (w momencie zatrzymania był pracownikiem WKU Wejherowo) i Józef M., były wysoki oficer wojska, znajdujący się już w stanie rezerwy. Na tej działalności zarobili najprawdopodobniej kwoty liczone w setkach tysięcy złotych. Prowadzący śledztwo nie mają jednak wątpliwości, że to tylko wierzchołek góry lodowej.
- Sprawa jest rozwojowa i mamy zamiar przesłuchać kolejnych stu świadków - mówi płk. Edward Jaroszuk, rzecznik Żandarmerii Wojskowej. - Są to poborowi, którzy mogli wręczyć łapówki wojskowym. Nie wykluczamy oczywiście kolejnych wniosków aresztowych wobec osób zamieszanych w to przestępstwo. W kręgu naszych zainteresowań są nie tylko wojskowi, ale też pośrednicy, którzy ułatwiali poborowym kontakt z oficerami.
Nielegalny proceder w WKU Wejherowo mógł kwitnąć przez kilka lat, bo do niedawna kodeks karny nie przewidywał odstąpienia od ukarania osób zamieszanych w łapówkarstwo, które zdecydują się na współpracę z prokuraturą. Trwała więc zmowa milczenia pomiędzy poborowymi, a wojskowymi. Ci drudzy jednak wpadli, bo poczuli się tak pewnie, że stracili samokontrolę nad swoim postępowaniem. Stanisław D. zaproponował wręczenie łapówki przypadkowemu poborowemu, który nie był wcześniej uprzedzony przez pośredników o korupcyjnym procederze. Ten, zaskoczony, zgłosił się na policję. Ustalono też, że poborowi, aby spełnić finansowe zachcianki Stanisława D. i Józefa M., nierzadko musieli zapożyczać się u rodziny, bądź zaciągać kredyty.

Szymon Szadurski - Dziennik Bałtycki

http://www.polskatimes.pl...armii,id,t.html

Cytat:
Marcin Kamiński, Dorota Abramowicz

2008-08-13 09:54:15, aktualizacja: 2008-08-13 09:55:40

Koszary na Pomorzu świecą pustkami - co drugi poborowy unika zasadniczej służby wojskowej! Aż cztery tysiące osób z powiatu słupskiego i lęborskiego jest poszukiwanych przez Wojskową Komendę Uzupełnień w Słupsku.
To osoby, które notorycznie uchylają się od odbycia zasadniczej służby wojskowej, nie odbierają zawiadomień i wezwań, a rodzina, przynajmniej oficjalnie - mówi, że nie wie, gdzie taka osoba przebywa. Dla "recydywistów" przygotowano bat w postaci zawiadomień składanych do prokuratury o popełnieniu przestępstwa.

Uchylanie się od odbycia służby wojskowej jest stare jak świat. Dzięki wejściu Polski do Unii Europejskiej wielu Polaków skorzystało z możliwości wyjazdu "za chlebem" zaraz po ukończeniu szkoły. I to jest w większości powód nieobecności takich osób w armii.

Sprawa dotyczy całej Polski, a osób, które powinny odbyć zasadniczą służbę wojskową, jest przynajmniej kilkadziesiąt tysięcy - licząc średnio po kilka tysięcy na jedną komendę. W tym roku w Słupsku prokuratura otrzymała już 113 wniosków o naruszeniu prawa przez uciekinierów spod wojskowej bramy. W ubiegłym takich zawiadomień wysłano 500, a łącznie osób, które nie odebrały zawiadomień i wezwań jest 6 tysięcy.

- Jesteśmy administracją wojskową, przestrzegamy prawa, realizując swoje zadania - mówi major Mirosław Rabowski, p.o. komendant WKU w Słupsku. - Jeśli kierujemy sprawy do organów ścigania, to my swoją pracę wypełniliśmy, a reszta pozostaje w gestii prokuratury.
936 zł - brutto zasiłku otrzymuje jedyny żywiciel rodziny, który poszedł do wojska. Za to musi utrzymać żonę i dziecko
Sprawy o niestawienie do odbycia zasadniczej służby wojskowej przedawniają się po 10 latach. I nie pomoże tutaj nikomu reorganizacja i profesjonalizacja armii i jej uzawodowienie, które ma nastąpić po Nowym Roku. Wtedy, według planów, armia byłaby wyłącznie dla chętnych.

- Zanim jednak tak się stanie, musimy zrobić wszystko, aby dać możliwość społeczeństwu spełnienia obowiązku, jakim jest służba ojczyźnie, a który nie został wypełniony - dodaje major Rabowski.
W Poznaniu i województwie wielkopolskim poszukiwanych jest ponad tysiąc osób. Identycznie jest w Łodzi.

- Wcześniejsza procedura, czyli zawiadomienia, to tak naprawdę nasze prośby o stawienie się. Jeśli nic nie dają, powiadamiamy prokuraturę - tłumaczy płk Konrad Stube z Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Poznaniu.

- Od 1998 r. te sprawy są rozpatrywane przez cywilny wymiar sprawiedliwości - wyjaśnia prokurator kmdr ppor. Marek Majewski z Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w Gdyni. - Nas interesują jedynie osoby, które dobrowolnie przekroczyły bramę jednostki wojskowej.

Wszystkim osobom uchylającym się do służby grozi przynajmniej grzywna, a w najostrzejszych przypadkach uchylania się od służby wojskowej kara więzienia, nawet do 5 lat. Taki los czeka z reguły te osoby, które natychmiast po ukończeniu szkoły wyjechały do pracy za granicę, nie dochowując procedury zgłoszenia tego faktu komendantowi WKU.

Zgodnie z ustawą o powszechnym obowiązku służby wojskowej, mężczyźni, którzy wyjeżdżają za granicę, muszą się wymeldować i wystąpić do komendanta WKU z wnioskiem o zgodę na wyjazd. Jest jednak szansa dla poszukiwanych. Rzecznik prasowy Ministerstwa Obrony Narodowej Robert Rochowicz potwierdza, że ci, którzy są ścigani przez wymiar sprawiedliwości, będą musieli ponieść odpowiedzialność za uchylanie się od służby.

- Skoro sprawa ma nadany bieg, to nie ma wyjścia. Reszta osób, która nie jest jeszcze poszukiwana, przestanie dostawać karty powołania - dodaje.

Zanim jednak tak się stanie, musimy zrobić wszystko, aby dać możliwość społeczeństwu spełnienia obowiązku, jakim jest służba ojczyźnie, a który nie został wypełniony -ten fragment powalił mnie na kolana. Dawanie możliwości na siłę? A gdzie tu dobrowolność i ochotnicze zgłaszanie się? Nie wiem czemu, ale mam wrażenie, że WKU i inne organa do tej pory maskowały problem licząc, że "system" będzie trwać długie lata, i wszystkie błędy da się w nim na długo ukryć. Teraz w zw. z uzawodowieniem ktoś im przejrzy papiery, i wyjdzie na jaw skala zaniedbań. Dlatego teraz na siłę biorą się do roboty.

27.3.Warszawa (PAP) - Ministerstwo Obrony Narodowej wycofuje się z
pomysłu utworzenia Uniwersytetu Obrony Narodowej - poinformował
wiceminister obrony Jacek Kotas. Jego zdaniem, reforma wyższego
szkolnictwa wojskowego powinna być oparta na innym modelu
przygotowania kadry oficerskiej, a nie zmianach w organizacji szkół.

Kotas przedstawił we wtorek podczas posiedzenia senackiej komisji
obrony narodowej główne założenia przygotowywanej w MON reformy
systemu wyższego szkolnictwa wojskowego.

Według planów ministerstwa, zmianie ma ulec sposób kształcenia
kadry oficerskiej. Do uzyskania najniższego stopnia oficerskiego -
podporucznika wystarczy posiadanie tytułu licencjata lub
inżyniera. Dopiero w przypadku awansów na wyższe stopnie -
kapitana i majora - potrzebne będzie uzupełnienie wykształcenia do
poziomu magistra.

"Z opinii dowódców wynika, że nie jest konieczny tytuł magistra,
aby być podporucznikiem i dowódcą plutonu" - powiedział Kotas.
Dodał, że na niższych stopniach oficerskich liczą się przede
wszystkim realne umiejętności, a nie formalne dyplomy, natomiast
teoretyczne wykształcenie ma duże znaczenie wśród wyższej kadry
oficerskiej.

Zgodnie z planami MON, do takiego typu kształcenia powinny zostać
dostosowane uczelnie wojskowe. Dlatego Wyższa Szkoła Oficerska we
Wrocławiu, Akademia Marynarki Wojennej w Gdyni i Wyższa Szkoła
Oficerska Sił Powietrznych w Dęblinie - według Kotasa - główny
nacisk powinny kłaść na kształcenie do stopnia licencjata i
inżyniera. Wojskowa Akademia Techniczna przede wszystkim powinna
kształcić oficerów na stopień magistra, a Akademia Obrony
Narodowej skupić się na doskonaleniu starszych oficerów i studiach
doktoranckich.

W aktywniejszy sposób, wedle założeń ministerstwa, ma odbywać się
pozyskiwanie lekarzy dla wojska. W opinii Kotasa, zachętą ze
strony armii dla absolwentów akademii medycznych mogłyby być
możliwości odbycia stażu i zdobycia specjalizacji w szpitalach
wojskowych, połączone z zapewnieniem taniego zakwaterowania.

Przedstawione propozycje zmian skrytykował były wiceminister
obrony gen. prof. Stanisław Koziej. Jego zdaniem brak wymogu
posiadania tytułu magistra przez niższych oficerów doprowadzi do
"obniżenia ich rangi i statusu".

"Połączenie wszystkich uczelni wojskowych w jeden uniwersytet
było pomysłem skrajnym, ale proponowany obecnie model to tak
naprawdę zostawienie obecnego systemu bez poważniejszych zmian" -
dodał Koziej.

Pozytywnie do zaprezentowanych planów odniósł się natomiast
komendant WAT, gen. Andrzej Sowa. Jak zaznaczył, potrzeba młodych
oficerów, którzy wykształcenie będą zdobywać wraz z awansem w
wojsku, obok takich, którzy oficerami zostają dopiero po przejściu
pełnego cyklu kształcenia.

Według zapowiedzi MON szczegóły nowych propozycji reformy
szkolnictwa wojskowego mają zostać przedstawione w początkach maja.

Pierwotne założenia reformy, przygotowane przez poprzedniego
ministra obrony narodowej Radosława Sikorskiego, zakładały
połączenie wszystkich uczelni wojskowych w Uniwersytet Obrony
Narodowej. Plany te spotkały się z protestami części studentów i
kadry naukowej tych uczelni.

----------------------------------------------------------------------
Moim zdaniem za kilka lat wrócimy do dyskusji. Bo to co jest proponowane, to pójscie na łatwiznę i bynajmniej nie tańszy dla MON ani nie lepszy dla samych przyszlych oficerów młodszych model.

Bo:
- tych nowych oficerów i tak trzeba będzie posłać na studia (tylko odpali im się nie żołd podchorązego, ale uposażenie kapitana)
- gdybyśmy zrobili ankietę, kto chce skończyć uczelnię wojskową jako mgr a kto jako licencjat, śmiem podejrzewać, że dziś gros podchorązych głosowało by za ppor.

Obym nie miał racji - za kilka lat pojawi się tzw. potoczne rozumienie - nie miał głowy do nauki, wstąpił do wojska. Nie magister, lecz chęć szczera zrobi z ciebie oficera :-)

Obniżamy zatem wymogi pragmatyki?!?

Dajmy na to: szeregowy - po gimnazjum. Podoficer - po liceum (bez matury), oficer młodszy - licencjat/inżynier; oficer starszy - magister; generał - studia podyplomowe (jakiekolwiek).

Państwo pomoże znaleźć pracę

Warunki korzystania przez żołnierzy i ich krewnych z pomocy rekonwersyjnej określa rozporządzenie opublikowane 19 czerwca 2009 r.
Chodzi o rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 czerwca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu korzystania przez żołnierzy zwolnionych z czynnej służby wojskowej, a także małżonków oraz dzieci pozostających na utrzymaniu żołnierzy, którzy zaginęli lub ponieśli śmierć w związku z wykonywaniem zadań służbowych, z pomocy w zakresie podnoszenia kwalifikacji, przekwalifikowania, doradztwa zawodowego lub pośrednictwa pracy (Dz. U. Nr 94 poz. 778).
Ww. pomoc to pomoc w zakresie podnoszenia kwalifikacji, przekwalifikowania, doradztwa zawodowego lub pośrednictwa pracy.
Ze wsparcia w zakresie doradztwa zawodowego uprawniony będzie mógł skorzystać w trybie porady indywidualnej. Udzieli jej dyrektor Centralnego Ośrodka Aktywizacji Zawodowej w Warszawie oraz kierownicy ośrodków aktywizacji zawodowej w Bydgoszczy, Gdyni, Krakowie, Lublinie, Olsztynie, Szczecinie i Wrocławiu.
Z pomocy w zakresie przekwalifikowania zawodowego lub podnoszenia kwalifikacji będzie można skorzystać w ośrodkach szkolenia oraz w instytucjach uprawnionych do prowadzenia kształcenia i szkoleń. Zainteresowanemu pokryte zostaną koszty za: szkolenia związane z przekwalifikowaniem zawodowym lub podnoszeniem kwalifikacji; przejazdy z miejsca zamieszkania do ośrodka szkolenia i z powrotem; noclegi w miejscu szkolenia.
Aby skorzystać z pomocy, zainteresowany będzie musiał złożyć - do dyrektora wojskowego biura emerytalnego, za pośrednictwem szefa wojewódzkiego sztabu wojskowego lub wojskowego komendanta uzupełnień - stosowny wniosek.
Koszty przejazdów i noclegów z miejsca zamieszkania zainteresowanego do ośrodka szkolenia i z powrotem pokrywa się, jeżeli przejazd odbywa się na odległość powyżej pięćdziesięciu kilometrów w jedną stronę - zapisano też w akcie. Ponadto, rozporządzenie nakłada na Dyrektora COAZ i kierowników OAZ obowiązek prowadzenia pośrednictwa pracy.

Opublikowana 19 czerwca 2009 r. rozporządzenie wejdzie w życie 3 lipca br.

Pracujący emeryt dostanie niższe świadczenia

Zmienią się zasady zmniejszenia wojskowej emerytury lub renty w przypadku osiągania przychodu z działalności podlegającej obowiązkowi ubezpieczenia społecznego.
Zmiany będą mieć znaczenie szczególnie dla tych emerytów i rencistów wojskowych, którzy posiadają niskie świadczenia. W sytuacji osiągania przychodu emerytura i renta będzie zmniejszona, nie więcej jednak niż o 25% jej wysokości.
W przypadku osiągania przychodu przekraczającego 70% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia, nieprzekraczającego jednak 130% tej kwoty - świadczenia te będą zmniejszane o kwotę przekroczenia, nie większą jednak niż o 25% emerytury/renty.
Wynika to z ustawy z dnia 23 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 95 poz. 785).

Opublikowana 19 czerwca 2009 r. nowela wejdzie w życie 4 lipca br.

Wspomnienie jednego z rezerwistow, ktory sluzyl w WP !!!

Poszczegolne etapy od wcielenia do WP, az do zakonczenia sluzby wojskowej (ZSW).
ZRODLO : Wojsko-CSOPL.

Bilet do wojska !!!

Pewnego "pięknego dnia" znalazłem w skrzynce na listy wezwanie do WKU (Wojskowa Komenda Uzupełnień). Stawiłem się tam zgodnie z planem. Odczekałem swoje w kolejce i po wejściu do pokoju w którym siedziało dwóch trepów i pisarz, dowiedziałem się, że bardzo długo na mnie czekali (miałem wtedy 23 lata i kilka odroczeń za sobą). Pomyślałem, że faktycznie długo czekali, a najgorsze w tym wszystkim było to, że nie miałem już możliwości odroczenia służby. Na wstępie zapytano mnie czy będę uczył się dalej i czy chcę iść do marynarki wojennej. Na oba pytania odpowiedziałem przecząca (uczyć się już nie mogłem, a służba w marynarce należy do najcięższych). Dostałem wtedy skierowanie na badania do Łodzi i miałem się stawić za dwa tygodnie.

Do Łodzi zajechałem bez problemów, dowiedziałem się od kolegów gdzie znajduje się WAM i po wyjściu z pociągu udałem się na miejsce. Tam dowiedziałem się, że takie badania dla poborowych robi się tylko dwa dni w tygodniu, a akurat to nie był taki dzień (zamotani trepi z WKU musieli o tym zapomnieć). Stwierdzono jednak, że wyjątkowo te badania mi zrobią. Jedną dobrą stroną tego był fakt, że nie musiałem czekać w monstrualnych kolejkach do poszczególnych gabinetów. Wszystko załatwiłem w 2 godz. i dowiedziałem się, że jestem zdolny do odbycia zasadniczej służby wojskowej. Otrzymałem kategorię A1. W międzyczasie rozmawiałem z żołnierzami którzy byli na badaniach. Dowiedziałem się wielu ciekawych rzeczy, ale tak ogólnie to wszyscy mi współczuli.

Po badaniach z pełną kieszenią kwitów udałem się do WKU. Znowu odczekałem swoje. Nie było to bezstresowe czekanie. Wiedziałem ja, jak i wszyscy wezwani w danym dniu, że bez biletu nie wyjdziemy. Wszyscy w milczeniu zastanawiali się gdzie ich poślą. Słyszałem niektóre rozmowy ludzi wychodzących z biletami. Mówili gdzie pojadą. Jeden z nich mówił, że do Bemowa. pomyślałem, że ten to ma szczęście i będzie służył na warszawskim Bemowie (niedaleko Płocka). W myślach modliłem się o taki sam przydział.

Nadeszła moja kolej. Po standardowych pytaniach typu imię, nazwisko itp. major odpowiedzialny za przydziały spojrzał na stół gdzie odkreślał biedaków idących do wojska i z uśmiechem na twarzy powiedział:
Pójdzie pan do Bemowa (w ułamku sekundy już się cieszyłem, ale niestety po chwili dokończył) Piskiego w woj. Suwalskim. Teraz już wiedziałem, pierwsze trzy miesiące służby spędzę na wygnaniu pod ruską granicą. Na terenie który potocznie nazywany jest POLSKĄ SYBERIĄ, Cieszyłem się tylko z tego, że do wojska mam się stawić 7 listopada 1995 roku. Miałem więc całe trzy miesiące. Myślałem, że to jest bardzo dużo czasu i właściwie to nie będę w tym czasie myślał o wojsku. Myliłem się jednak. Czas minął niepostrzeżenie, a o wojsku myślało się niemal codziennie.

Więc po trzech miesiącach, 6 listopada wsiadłem w pociąg do Olsztyna. Wagony wypełnione były praktycznie poborowymi, takimi nieszczęśnikami jak ja. Szybko się z nimi zaprzyjaźniłem wyciągając flaszeczkę, po rozpiciu jej oni wyciągnęli swoje. Niestety jechali do Gdyni, a ja miałem przesiadkę w Olsztynie. Pożegnałem się z nimi i na wiotkich nogach, krokiem tanecznym odnalazłem pociąg do Szczytna. W pociągu tym spotkałem chłopaków jadących w to samo miejsce. W Szczytnie jeszcze czekaliśmy trochę na pociąg. W tym czasie zdążyliśmy się napić życiodajnej herbaty. Wsiedliśmy do pociągu i okazało się, że tam jest kilkudziesięciu nieszczęśników jadących tam gdzie ja. Teraz spokojnie trzeba siedzieć i czekać na "dworzec kolejowy" z napisem Drygały (tam właśnie mieliśmy wysiadać). Prawdę mówiąc jeszcze nigdy nie jechałem tak powolnym pociągiem. Chwilami jechał tak wolno, że można było za nim iść. Nudziło się nam strasznie bo nie było już gorzałki, a i kaca nie było już czym leczyć. Przemęczyliśmy to jakoś i szczęśliwie wysiedliśmy w na miejscu. Tu okazuje się, że jednostka oddalona jest od dworca o 6 km i prawdopodobnie będziemy iść na pieszo przez las. Nikt się tym jednak nie przejął i grupą kilkudziesięciu chłopa poszliśmy na piwo. Po jakimś czasie zaczęli przychodzić do nas trepi z propozycjami przewozu do jednostki swoimi samochodami, jednak za pewną odpłatą. Nikt się jednak nie spieszył (chociaż większość była już spóźniona - tak jak ja) i czekaliśmy na autobus z jednostki którego mogliśmy się spodziewać. Wszyscy upajali się ostatnimi chwilami wolności. Po godzinnym oczekiwaniu podjechał autobus w sraczkowatym kolorze i kierowcą w mundurze. Wiedzieliśmy, że to jest już prawie koniec i za kilkanaście minut znajdziemy się za murami. Wsiadamy jednak do "autokaru" i jedziemy do jednostki.

Pozdrawiam.

Ministerstwo Obrony Narodowej wycofuje się z pomysłu utworzenia Uniwersytetu Obrony Narodowej - poinformował we wtorek, 27 marca br. podczas posiedzenia senackiej komisji obrony narodowej podsekretarz stanu w MON Jacek Kotas.

Jego zdaniem, reforma wyższego szkolnictwa wojskowego powinna być oparta na innym modelu przygotowania kadry oficerskiej, a nie tylko administracyjnych zmianach w organizacji szkół. Minister Kotas przedstawił główne założenia przygotowywanej w MON reformy systemu wyższego szkolnictwa wojskowego. Zaznaczył, że są to wstępne założenia, ponieważ szczegóły nowych propozycji opracowane po dyskusji i konsultacjach z zainteresowanymi stronami przedstawione zostaną pod koniec kwietnia br. Według planów ministerstwa, zmianie ma ulec sposób kształcenia kadry oficerskiej. Do uzyskania najniższego stopnia oficerskiego - podporucznika wystarczało będzie posiadanie tytułu licencjata lub inżyniera. Dopiero w przypadku awansów na wyższe stopnie oficerskie potrzebne będzie uzupełnienie wykształcenia do poziomu magistra. "Z opinii dowódców wynika, że nie jest konieczny tytuł magistra, aby być podporucznikiem i dowódcą plutonu" - powiedział J. Kotas. Dodał, że na niższych szczeblach oficerskich liczą się przede wszystkim realne umiejętności, a nie formalne dyplomy, natomiast wykształcenie II stopnia ma duże znaczenie dla wyższej kadry oficerskiej.

Zgodnie z planami MON, do takiego typu kształcenia powinny zostać dostosowane uczelnie wojskowe. Dlatego Wyższa Szkoła Oficerska Wojsk Lądowych we Wrocławiu, Akademia Marynarki Wojennej w Gdyni i Wyższa Szkoła Oficerska Sił Powietrznych w Dęblinie - według ministra Kotasa - powinny kłaść główny nacisk na kształcenie na poziomie licencjata i inżyniera. Wojskowa Akademia Techniczna przede wszystkim powinna kształcić oficerów do stopnia magistra, a Akademia Obrony Narodowej skupić się na doskonaleniu starszych oficerów i studiach wszystkich stopni na kierunku bezpieczeństwo narodowe. Zreformowaniu, po dokonanym przeglądzie, ma ulec system doskonalenia zawodowego oficerów w systemie kursów i studiów podyplomowych. Wymagania w tym względzie będą wyraźnie sprecyzowane przy awansowaniu na wyższe stopnie oficerskie. Zniknie dowolność wyboru kursów, a kryteria i typy kursów będą jasno określone dla każdej specjalności. W inny sposób, wedle założeń ministerstwa, ma odbywać się pozyskiwanie lekarzy dla wojska. W opinii J. Kotasa, zachętą ze strony armii dla absolwentów akademii medycznych mogłyby być możliwości odbycia stażu i zdobycia specjalizacji w szpitalach wojskowych, połączone z zapewnieniem taniego zakwaterowania.

Przedstawione propozycje zmian skrytykował były wiceminister obrony prof. Stanisław Koziej. Jego zdaniem brak wymogu posiadania tytułu magistra przez niższych oficerów doprowadzi do "obniżenia ich rangi i statusu". "Połączenie wszystkich uczelni wojskowych w jeden uniwersytet było pomysłem skrajnym, ale proponowany obecnie model to tak naprawdę zostawienie obecnego systemu bez poważniejszych zmian" - dodał prof. Koziej. Pozytywnie do zaprezentowanych planów odniósł się natomiast komendant WAT, gen. bryg. Adam Sowa. Jak zaznaczył, potrzeba młodych oficerów, którzy wykształcenie wraz ze szlifami oficerskimi będą zdobywać w wojsku, obok takich, którzy oficerami zostają dopiero po przejściu pełnego cyklu kształcenia.

Zabierając głos senator Piotr Wach wyraził satysfakcję, że MON wycofał się z forsowanych na siłę planów powołania jednej uczelni wojskowej, które uznał za przedwczesne. Podkreślił przy tym, że WAT jako najbardziej znana i renomowana spośród uczelni wojskowych, ma największy potencjał i możliwości kształcenia magistrów w specjalnościach inżynierskich i powinna to robić. Przewodniczący komisji senator Franciszek Adamczyk był zdania, że uczelnie wojskowe powinny funkcjonować w otwartym systemie edukacyjnym i kształcić również studentów cywilnych, a "zasilanie" finansowe ze strony Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego powinno być większe od dotychczasowego, bo i tak jest ono mniejsze niż finansowanie uruchamiania nowych wyższych szkół zawodowych.

Przykro mi ale teraz tylko w takiej formie mogę go udostępnić.

ROZPORZĄDZENIE
MINISTRA OBRONY NARODOWEJ
z dnia .......-...........- ...............r.
zmieniające rozporządzenie w sprawie wojewódzkich sztabów wojskowych i wojskowych komend uzupełnień
Na podstawie art. 14 ust. 6 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416, z późn. zm.1)) zarządza się, co następuje:
§1.W rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie wojewódzkich sztabów wojskowych i wojskowych komend uzupełnień (Dz. U. Nr 66, poz. 613, z 2006 r. Nr 121, pz. 839 oraz z 2009 r. Nr 47, poz. 385) wprowadza się następujące zmiany:
1) § 3 otrzymuje brzmienie:
„§ 3. Tworzy się następujące wojskowe komendy uzupełnień oraz ustala ich siedziby i terytorialny zasięg działania:
1) w województwie dolnośląskim:
a) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Bolesławcu, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: bolesławieckiego, głogowskiego, jeleniogórskiego, legnickiego, lubańskiego, lubińskiego, lwóweckiego, polkowickiego, zgorzeleckiego i złotoryjskiego oraz miasta: Jelenia Góra i Legnica,
b) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Kłodzku, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: dzierżoniowskiego, jaworskiego, kamiennogórskiego, kłodzkiego, świdnickiego, wałbrzyskiego i ząbkowickiego,
c) Wojskowa Komenda Uzupełnień we Wrocławiu, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatu górowskiego, milickiego. oleśnickiego, oławskiego, strzelińskiego. średzkiego, trzebnickiego, wołowskiego i wrocławskiego oraz miasta Wrocław;
2) w województwie kujawsko-pomorskim:
a) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Bydgoszczy, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: bydgoskiego, nasielskiego, sępoleńskiego tucholskiego oraz miasta Bydgoszcz,
b) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Grudziądzu, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: brodnickiego, chełmińskiego, golubsko- dobrzyńskiego, grudziądzkiego, rypińskiego, świeckiego i wąbrzeskiego oraz miasta Grudziądz:,
c) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Inowrocławiu, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: inowrocławskiego, mogileńskiego, radziejowskiego i żnińskiego.
d) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Toruniu, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: aleksandrowskiego, lipnowskiego, toruńskiego i włocławskiego oraz miast: Toruń i Włocławek;
3) w województwie lubelskim;
a) Wojskowa Komanda Uzupełnień w Białej Podlaskiej, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów bialskiego, łukowskiego, parczewskiego, radzyńskiego oraz miasta Biała Podlaska,
b) Wojskowa Komanda Uzupełnień w Chełmie, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów chełmskiego, krasnostawskiego i włodawskiego oraz miasta Chełm,
c) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Puławach, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: opolskiego, puławskiego i ryckiego,
d) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Lublinie, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: janowskiego, kraśnickiego. lubartowskiego, lubelskiego, łęczyńskiego i świdnickiego oraz miasta Lublin.
e) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Zamościu, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: biłgorajskiego, hrubieszowskiego, tomaszowskiego i zamojskiego oraz miasta Zamość;
4) w województwie lubuskim:
a) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Gorzowie Wielkopolskim, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: gorzowskiego, międzyrzeckiego, słubickiego, strzelecko-drezdeńskiego i sulęcińskiego oraz miasta Gorzów Wielkopolski,
b) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Zielonej Górze, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: krośnieńskiego, wschowskiego, świebodzińskiego i zielonogórskiego oraz miasta Zielona Góra,
c) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Żaganiu, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: nowosolskiego, żagańskiego i żarskiego:
5) w województwie łódzkim:
a) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Łodzi, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: łęczyckiego, łódzkiego wschodniego, pabianickiego, poddębickiego i zgierskiego oraz miasta Łódź,
b) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Sieradzu, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: bełchatowskiego, laskiego, pajęczańskiego, sieradzkiego, wieluńskiego, wieruszowskiego i zduńskowolskiego,
c) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Skierniewicach, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: brzezińskiego, kutnowskiego, łowickiego, rawskiego i skierniewickiego oraz miasta Skierniewice,
d) Wojskowe Komenda Uzupełnień w Tomaszowie Mazowieckim, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: opoczyńskiego, piotrkowskiego, radomszczańskiego i tomaszowskiego oraz miasta Piotrków Trybunalski;
6) w województwie małopolskim:
a) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Krakowie, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: krakowskiego, miechowskiego, olkuskiego, proszowickiego i wielickiego oraz miasta Kraków,
b) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Nowym Sączu, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: gorlickiego, limanowskiego, nowosądeckiego, nowotarskiego i tatrzańskiego oraz miasta Nowy Sącz,
c) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Oświęcimiu, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: chrzanowskiego, myślenickiego, oświęcimskiego, suskiego i wadowickiego,
d) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Tarnowie, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: bocheńskiego, brzeskiego, dąbrowskiego i tarnowskiego oraz miasta Tarnów;
7) w województwie mazowieckim:
a) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Ciechanowie, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: ciechanowskiego, mławskiego, nowodworskiego, płońskiego i żuromińskiego.
b) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Mińsku Mazowieckim, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: garwolińskiego, mińskiego, otwockiego i węgrowskiego,
c) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Ostrołęce, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: makowskiego, ostrołęckiego i przasnyskiego oraz miasta Ostrołęka,
d) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Płocku, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: gostynińskiego, płockiego i sierpeckiego oraz miasta Płock,
e) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Radomiu; dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: białobrzeskiego, kozienickiego, lipskiego, przysuskiego, radomskiego, szydłowieckiego i zwoleńskiego oraz miasta Radom,
f) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Siedlcach, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: łosickiego, siedleckiego i sokołowskiego oraz miasta Siedlce,
g) Wojskowa Komenda Uzupełnień Warszawa-Mokotów, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: grójeckiego, piaseczyńskiego i części miasta stołecznego Warszawy, dzielnice: Mokotów, Ursynów i Wilanów,
h) Wojskowa Komenda Uzupełnień Warszawa-Ochota, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: grodziskiego, pruszkowskiego, sochaczewskiego, warszawskiego zachodniego, żyrardowskiego oraz części miasta stołecznego Warszawy, dzielnice: Ochota, Ursus i Włochy,
i) Wojskowa Komenda Uzupełnień Warszawa-Praga, dla powiatów: wołomińskiego i części miasta stołecznego Warszawy, dzielnice: Białołęka, Praga Południe, Praga Północ, Rembertów, Targówek, Wawer i Wesoła,
j) Wojskowa Komenda Uzupełnień Warszawa-Śródmieście, dla powiatu legionowskiego i części miasta stołecznego Warszawy, dzielnice; Bemowo, Bielany, Śródmieście, Wola i Żoliborz,
k) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Wyszkowie, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: ostrowskiego, pułtuskiego i wyszkowskiego;
8) w województwie opolskim:
a) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Brzegu, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: brzeskiego, kluczborskiego, namysłowskiego i nyskiego,
b) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Kędzierzynie-Koźlu, dla miast l gmin objętych zasięgiem działania powiatów: głubczyckiego, kędzierzyńsko-kozielskiego, prudnickiego i strzeleckiego,
c) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Opolu, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: krapkowickiego, oleskiego i opolskiego oraz miasta Opole;
9) w województwie podkarpackim:
a) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Jarosławiu, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: jarosławskiego, lubaczowskiego, przemyskiego i przeworskiego oraz miasta Przemyśl,
b) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Jaśle, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: jasielskiego, krośnieńskiego i strzyżowskiego oraz miasta Krosno,
c) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Mielcu, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: dębickiego, kolbuszowskiego, mieleckiego i ropczycko-sędziszowskiego,
ii..
d) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Nisku, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: leżajskiego, niżańskiego, stalowowolskiego i tarnobrzeskiego oraz miasta Tarnobrzeg,
e) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Rzeszowie, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: łańcuckiego i rzeszowskiego oraz miasta Rzeszów,
f) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Sanoku, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: bieszczadzkiego. brzozowskiego, leskiego i sanockiego;
10) w województwie podlaskim:
a) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Białymstoku, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: białostockiego, monieckiego i sokólskiego oraz miasta Białystok,
b) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Bielsku Podlaskim, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: bielskiego, hajnowskiego, siemiatyckiego i wysokomazowieckiego,
c) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Łomży, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: grajewskiego, kolneńskiego, łomżyńskiego i zambrowskiego oraz miasta Łomża,
d) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Suwałkach, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: augustowskiego, sejneńskiego i suwalskiego oraz miasta Suwałki;
11) w województwie pomorskim:
a) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Człuchowie, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: bytowskiego, chojnickiego i człuchowskiego,
b) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Gdańsku, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: gdańskiego, kościerskiego i starogardzkiego oraz miasta Gdańsk.
c) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Gdyni, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: kartuskiego, puckiego i wejherowskiego oraz miast: Gdynia i Sopot,
d) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Malborku, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: kwidzyńskiego, malborskiego, nowodworskiego, tczewskiego i sztumskiego.
e) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Słupsku dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: lęborskiego i słupskiego oraz miasta Słupsk;
12) w województwie śląskim;
a) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Bielsku-Białej, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: bielskiego, cieszyńskiego i żywieckiego oraz miasta Bielsko-Biała.
b) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Chorzowie, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: będzińskiego oraz miast: Chorzów, Dąbrowa Górnicza, Ruda Śląska, Siemianowice Śląskie i Świętochłowice,
c) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Częstochowie, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: częstochowskiego, kłobuckiego, lublinieckiego, myszkowskiego i zawierciańskiego oraz miasta Częstochowa,
d) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Gliwicach, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: gliwickiego i tarnogórskiego oraz miast: Bytom, Gliwice, Piekary Śląskie i Zabrze,
e) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Katowicach, dla miast: Katowice, Mysłowice. Sosnowiec i Jaworzno,
f) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Rybniku, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: raciborskiego, rybnickiego i wodzisławskiego oraz miast: Jastrzębie Zdrój, Rybnik i Żory.
g) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Tychach, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: bieruńsko-lędzińskiego, mikołowskiego i pszczyńskiego oraz miasta Tychy;
13) w województwie świętokrzyskim:
a) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Busku Zdroju, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: buskiego, kazimierskiego i pińczowskiego,
b) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Kielcach, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: jędrzejowskiego, kieleckiego i włoszczowskiego oraz miasta Kielce,
c) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Sandomierzu, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: opatowskiego, sandomierskiego i staszowskiego,
d) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Starachowicach, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: koneckiego, ostrowieckiego, skarżyskiego i starachowickiego;
14) w województwie warmińsko-mazurskim;
a) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Elblągu, dla miast j gmin objętych zasięgiem działania powiatów: braniewskiego i elbląskiego oraz miasta Elbląg,
b) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Ełku, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: ełckiego, oleckiego i piskiego,
c) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Giżycku, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: giżyckiego, gołdapskiego, mrągowskiego i węgorzewskiego,
d) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Lidzbarku Warmińskim, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: bartoszyckiego, kętrzyńskiego i lidzbarskiego,
e) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Olsztynie, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: nidzickiego, olsztyńskiego i szczycieńskiego oraz miasta Olsztyn.
f) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Ostródzie, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: działdowskiego, iławskiego, nowomiejskiego i ostródzkiego:
15) w województwie wielkopolskim:
a) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Kaliszu, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: jarocińskiego, kaliskiego, kępińskiego, krotoszyńskiego, ostrowskiego, ostrzeszowskiego i pleszewskiego oraz miasta Kalisz,
b) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Koninie, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: gnieźnieńskiego, konińskiego, kolskiego, tureckiego, słupeckiego i wrzesińskiego oraz miasta Konin,
c) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Lesznie, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: gostyńskiego, grodziskiego, kościańskiego, leszczyńskiego, rawickiego i wolsztyńskiego oraz miasta Leszno.
d) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Pile, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: chodzieskiego, czarnkowsko-trzcianeckiego, pilskiego, wągrowieckiego i złotowskiego,
e) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Poznaniu, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: międzychodzkiego, nowotomyskiego, obornickiego, poznańskiego. szamotulskiego, średzkiego i śremskiego oraz miasta Poznań;
16) w województwie! zachodniopomorskim:
a) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Kołobrzegu, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: białogardzkiego, kołobrzeskiego i świdwińskiego,
b) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Koszalinie, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: koszalińskiego i sławieńskiego oraz miasta Koszalin,
c) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Stargardzie Szczecińskim, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: choszczeńskiego. łobeskiego, myśliborskiego, pyrzyckiego i stargardzkiego,
d) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Szczecinku, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: drawskiego, szczecineckiego i wałeckiego,
e) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Szczecinie, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: goleniowskiego, gryfińskiego, polickiego oraz miasta Szczecin.
f) Wojskowa Komenda Uzupełnień w Świnoujściu, dla miast i gmin objętych zasięgiem działania powiatów: gryfickiego, kamieńskiego oraz miasta Świnoujście;
2) w § 8 ust 1 otrzymują brzmienie:
„1. Strukturę organizacyjną wojskowej komendy uzupełnień tworzą wydziały:
1) planowania mobilizacyjnego i administrowania rezerwami;
2) rekrutacji;
3) współpracy z układem pozamilitarnym.".
§ 2. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2011 r.

MINISTER OBRONY NARODOWEJ

Trałowce typu "JASKÓŁKA"

W latach 30-tych w Warsztatach Portowych Marynarki Wojennej w Gdyni, w Stoczni Gdyńskiej (cywilnej) i stoczni rzecznej w Modlinie powstała seria 6 bardzo udanych okrętów – małych trałowców typu „Jaskółka”, zwanych niekiedy „ptaszkami” (ORP Jaskółka, Mewa, Rybitwa, Czajka, Czapla i Żuraw). Nazewnictwo okrętów nawiązywało do, będących w polskiej służbie od początku lat 20-tych, poniemieckich trałowców typu „FM” (nosiły nazwę: ORP Jaskółka, Czajka, Rybitwa, Mewa). Pod względem organizacyjnym tworzyły one Dywizjon (Dyon) Minowców.
Okręty typu „Jaskółka” stanowiły tzw. trałowce redowe (w odróżnieniu od większych jednostek, trałowców pełnomorskich; określenie to nie było jednak używane w PMW). Ich zadania bojowe obejmowały oczyszczanie wód przybrzeżnych z min, stawianie na nich małych pól minowych i służbę patrolową. W ograniczonym zakresie mogły być wykorzystane do wsparcia własnych sił walczących na lądzie. Niewielka prędkość i słabe uzbrojenie artyleryjskie (część okrętów podwodnych miała np. po jednym dziele kalibru 100-105 mm) utrudniał ich użycie do walki z okrętami podwodnymi.
W sumie należy uznać, że był to bardzo udany typ okrętu, który bardzo wzmocnił siły minowe Polskiej Marynarki Wojennej.

W 1932 roku Kierownictwo Marynarki Wojennej ogłosiło przetarg na budowę 4 trawlerów (używano wówczas terminu pochodzącego od ang. trawler) Spośród ofert wybrano propozycję Polskich Zakładów Inżynieryjnych (stocznia modlińska), które miały dostarczyć cztery jednostki na podstawie planów wykonanych przez inż. A. Potyrałę i D. Małeckiego. Koszt jednego trałowca miał wynieść 1.320.000 zł. Pierwszy trałowiec miał być oddany PMW w 20 miesięcy od podpisania umowy, a następne po 23, 26 i 29 miesiącach. Ostatecznie w Modlinie powstały tylko dwie jednostki, natomiast 4 inne okręty zostały zwodowane w stoczni wojskowej w Gdyni (nadto jedna jednostka w gdyńskiej stoczni cywilnej). Wynikało to z niedostatecznych mocy produkcyjnych modlińskiej stoczni.

Budowę okrętu ORP "Czajka" rozpoczęto w kwietniu 1933 roku w Stoczni w Modlinie. Oddanie okrętu opóźniło się z powodu podniesienia stanu wody na Wiśle, co spowodowało zalanie pochylni, na której budowano okręt. Okręt został wodowany na Wiśle 10 kwietnia 1934 roku, po czym przeciągnięto go do Gdyni. Tam, w WPMW dokończono wyposażanie jednostki. Banderę podniesiono 10 lutego 1936 roku.
Pierwszym dowódcą został kpt. mar. K. Szalewicz. Po próbach odbiorczych okrętu rozpoczęto cykl szkoleniowy. Na początku 1936 roku ORP "Czajka" weszła w skład Dywizjonu Minowców i została jego okrętem flagowym.
W sierpniu 1939 roku ORP "Czajka" (wraz z kilkoma innymi trałowcami) wizytowała Łotwę, Litwę i Estonię, gdzie odbyły się uroczystości powitalne. 26/27 sierpnia okręt w trybie alarmowym został wezwany z powrotem do kraju. Co ciekawe, w czasie powrotu spotkały one 3 polskie niszczyciele odpływające do Anglii w ramach operacji "Pekin".

1 września 1939 roku ORP "Czajka" znajdowała się pod dowództwem kpt. mar. A. Czewińskiego i wciąż pozostawała okrętem flagowym Dyonu Minowców. Zaokrętowany na niej był kmdr ppor. Z. Boczkowski, dowódca całego Dywizjonu. Zwołał on odprawę dowódców, po której opuściły one port i stanęły w dryfie na redzie. Popołudniu rozpoczęto wykonywanie operacji "Rurka", czyli zaminowanie Zatoki Gdańskiej. Grupa bojowa ORP "Gryf", w skład której weszły też "Wicher", "Jaskółka", "Czapla", "Mewa", "Rybitwa" i "Żuraw" oraz "Generał Haller" oraz "Komendant Piłsudski". Grupa została zaatakowana przez lotnictwo niemieckie. "Czajka" manewrowała wśród wybuchów oraz kryła ogniem "Gryfa". Po ataku, "Czajka", wraz z innymi trałowcami udała się na Hel.
2 września "Czajka", wraz z "Jaskółką" i "Rybitwą" wypłynęły do Jastarni. Tam też podczas postoju zdemontowano i ustawiono na lądzie karabiny maszynowe.
10 września "Czajka" i dwa w/w trałowce przeszły w rejon Jamy Kuźnickiej, w celu pobrania min z krypy minowej. Po uzupełnieniu min, trałowce udały się w rejon minowania. W drodze "Czajka", wraz z "Rybitwą" weszły na mieliznę i operację odwołano.
11 września "Czajka" i dwa inne trałowce (w/w) ostrzelały piechotę niemiecką w okolicach Jastarni. Akcję powtórzono 12 września ostrzeliwując piechotę pod Rewą. W nocy tego dnia postawiono miny w pobliżu Helu. 14 września "Czajka" została uszkodzona w czasie nalotu, a wieczorem przeszła na Hel, gdzie zdemontowano uzbrojenie, a załogę wcielono do obrony Helu.

2 października, kiedy skapitulował Hel, ORP "Czajka" znalazła się w rękach niemieckich. Została ona przeholowana do Gdyni, gdzie wykonano naprawy oraz uzbrojono ją w 2 działka 20 mm. Okręt przemianowano na "Westerplatte". Służył on w 7. Flotylli Trałowców. W listopadzie 1939 roku, jednostkę wyremontowano w Gotenhafen i przebudowano na okręt oznakowania nawigacyjnego. Służył jako jednostka doświadczalna. Od 1942 roku służył do poławiania torped ćwiczebnych - oznakowany jako "TFA 11". Polska Miska Morska odnalazła jednostkę w grudniu 1945 roku w Travemunde. Brytyjczycy zwrócili statek Polsce.
Okrętowi przywrócono nazwę ORP "Czajka", a jej dowódcą został ktp. mar. W.Dobrzyński. Jednostka, po wyremontowaniu weszła w skład Flotylli Trałowców. Jednostka służyła do 1977 roku, kiedy została zezłomowana.

DANE TECHNICZNE
wyporność: standardowa - 185 t, pełna - 203 t.
wymiary: długość - 45 m; szerokość - 5,5 m; zanurzenie - 1,55 m
napęd: 2 silniki wysokoprężne 8 cylindrowe Ursus-Nohab (producent: Fabryka Silników i Armatur w Ursusie) o mocy łącznej 1050 KM
pędnik: 2 śruby
prędkość - 16 - 18 węzłów
załoga: 30

UZBROJENIE
1 działo uniwersalne kaliber 75 mm wz.28
2 karabiny maszynowe 7,92 mm Maxim wz.08
20 min kotwicznych wz.08
20 bomb głębinowych
2 komplety trałów kontaktowych Renarca


Polskie "ptaszki" . Od lewej "Rybitwa", "Czajka", "Mewa" i "Jaskółka"


ORP "Rybitwa" w 1936 roku. Na dziobie widać oznaczenie "R".

żródło informacji: http://www.iirp.prv.pl/

Żebyście nie mówili, że Marmik się nie udziela .

Wrzucam tu przygotowany onegdaj, a niedawno uzupełniany spis nazwisk dowódców pododdziałow i oddziałów mojego autorstwa. Może nie jest zbyt odkrywczy, ale stanowi złoty środek pomiędzy zbyt szczegółowymi informacjami, a tymi zbyt ogólnymi.

Jeżeli natraficie na jakieś błędy to dajcie mi w kość .

Wykaz obejmuje oddziały i pododdziały od kompanii wzwyż, lecz w kilku istotniejszych przypadkach wymieniono również dowódców niższego szczebla.
Uzupełnienie sił LOW stanowiły również odziały Policji Państwowej, w tym kompania (zwana wartowniczą) pod dowództwem por. Józefa Serednickiego. Ponadto już 30 sierpnia ppłk rez. Marian Hyla rozpoczął organizowanie oddziałów ochotniczych, spośród których przynajmniej dwie kompanie (dowódcy – kpt. rez. Józef KĂśssler i por. Wincenty Spyrłak) wzięły udział w walkach na wybrzeżu.

DOWÓDCY WAŻNIEJSZYCH ODDZIAŁÓW I OKRĘTÓW POLSKICH WE WRZEŚNIU 1939 ROKU
(STAN POCZĄTKOWY)

Dywizjon Okrętów Podwodnych kmdr por. Aleksander Mochuczy
- ORP „Orzeł” kmdr ppor. Henryk Kłoczkowski
- ORP „Sęp” kmdr ppor. Władysław Salamon
- ORP „Wilk” kpt. mar. Bogusław Krawczyk
- ORP „Żbik” kmdr ppor. Michał Żebrowski
- ORP „Ryś” kmdr ppor. Aleksander Grochowski
Morski Dywizjon Lotniczy* kmdr por. Edward Szystowski †
- eskadra liniowa kpt. mar. Roman Borowiec
- eskadra szkolna kpt. mar. Aleksander Krawczyk
- pluton samolotów lądowych ppor. rez. Edmund Jereczek
ORP „Bałtyk” kmdr por. Mieczysław Adamowicz
Wojskowa Składnica Tranzytowa mjr Henryk Sucharski
- kompania strzelecka kpt. Franciszek Dąbrowski
Morski Dywizjon Żandarmerii mjr Władysław Hercog (Hercok)
- 2 pluton (na Helu) kpt. Bolesław Żarczyński

MORSKA OBRONA WYBRZEŻA
Dywizjon Minowców kmdr ppor. Zdzisław Boczkowski
- ORP „Jaskółka” kpt. mar. Tadeusz Borysewicz
- ORP „Czajka” kpt. mar. Aleksy Czerwiński
- ORP „Mewa” kpt. mar. Wacław Lipkowski
- ORP „Rybitwa” kpt. mar. Kazimierz Miładowski
- ORP „Czapla” kpt. mar. Eligiusz Ceceniowski
- ORP „Żuraw” kpt. mar. Robert Kasperski
- ORP „Komendant Piłsudski” kpt. mar. Mieczysław Jacynicz
- ORP „Generał Haller” kpt. mar. Stanisław Mieszkowski
Oddział Kutrów kpt. mar. rez. Alfred Jougan
- ORP „Gdynia” por. mar. rez. Stanisław Kosko †
- ORP „Gdańsk” por. mar. rez. Julian Laskowski
ORP „Wicher” kmdr por. Stefan de Walden
ORP „Gryf” kmdr ppor. Stefan Kwiatkowski †
ORP „Mazur” kpt. mar. Tadeusz Rutkowski
ORP „Pomorzanin” kpt. mar. Karol Zagrodzki
Batalion KOP „HEL” mjr Jan Wiśniewski
10 kompania strzelców por. Kazimierz Giluń
11 kompania strzelców kpt. Stanisław Wiśniowski
12 kompania przeciwdesantowa por. Jan Wojciechowski
13 kompania przeciwdesantowa por. Emil Okińczyc
4 kompania ckm por. Henryk Borkowski
Oddział Obrony Lądowej MDLot. kpt. mar. Eustachy Szczepaniuk**
Dywizjon Artylerii Nadbrzeżnej kmdr ppor. Stanisław Kukiełka
- XXXI bateria nadbrzeżna kpt. mar. Zbigniew Przybyszewski
- XXXII bateria nadbrzeżna por. mar. Kazimierz Wnorowski
- XXXIII bateria nadbrzeżna por. mar. Adam Rychel
- 41 bateria przeciwdesantowa por. Antoni Bogusławski
- 42 bateria przeciwdesantowa kpt. mar. Stanisław Walewski
- 43 bateria przeciwdesantowa por. mar. Witold Prowans
1 Morski Dywizjon Artylerii Plot.*** kmdr ppor. Stanisław Jabłoński
- 1 bateria plot. por. mar. Marian Rostowski
- 2 bateria plot. kpt. Zenon Kumorkiewicz
- 3 bateria plot. kpt. Władysław Faczyński
- 4 bateria plot. kpt. Józef Janowicz
- bateria „Canet”**** kpt. Antoni Ratajczyk
1 kompania ckm plot por. Czesław Małaszkiewicz
3 kompania ckm plot ppor. Kazimierz Ciążyński
2 Morski Dywizjon Artylerii Plot. kpt. mar. Marian Wojcieszek
- 21 bateria plot. kpt. mar. Ignacy Dziubiński
- 22 bateria plot. por. Wiktor Janowski
- 23 bateria plot. por. mar. Eugeniusz Gąsiorowski
- 24 bateria plot. por. mar. Wacław Krzywiec
- kompania ckm plot. kpt. Stanisław Kieszniewski
Komenda portu wojennego Gdynia kmdr por. Mieczysław Adamowicz

LĄDOWA OBRONA WYBRZEŻA
Morska Brygada Obrony Narodowej ppłk Stanisław Brodowski*****
- I Batalion ON mjr Stanisław Zaucha
1 kompania kpt. Stanisław Rolny
2 kompania kpt. Wojciech Topa
3 kompania kpt. Jan Jarzębowski
kompania ckm por. rez. Bolesław Polkowski
- II Batalion ON mjr Władysław Sikorski
4 kompania kpt. Tadeusz Fryc (Fritz)
5 kompania kpt. Michał Ziobrowski
6 kompania kpt. Kazimierz Osuch-Nowicki
- III Batalion ON mjr Franciszek Piotrowiak
7 kompania por. rez. Hipolit Walkowski
8 kompania por. rez. Ignacy Mirewicz
9 kompania kpt. Stanisław Kubarski
- IV Batalion ON kpt. Marian Mordawski
1 kompania kpt. Roman Wasilewski
2 kompania kpt. Michał Pikuła
3 kompania kpt. Stanisław Grajski
- V Batalion ON mjr Jan Zagłoba-Smoleński
1 kompania kpt. Tadeusz Florkowaki
2 kompania kpt. Tadeusz Janiga
3 kompania por. rez. Jan Handzlik
1 Morski Pułk Strzelców ppłk Kazimierz Pruszkowski
- I batalion mjr Seweryn Byszek
1 kompania strzelców kpt. Wacław Skubik
2 kompania strzelców kpt. Stanisław Kossek
3 kompania strzelców kpt. Tadeusz Nowicki
1 kompania ckm por. Tadeusz Witoszyński
- II batalion kpt. Kazimierz Twardowski
4 kompania strzelców ppor. Stanisław Skowron
5 kompania strzelców por. Michał Śpiegolski
6 kompania strzelców ppor. Alfons Olkiewicz
2 kompania ckm ppor. Stanisław Michalin
2 Morski Pułk Strzelców ppłk Ignacy Szpunar
- I batalion kpt. Jan Wysocki
1 kompania strzelców kpt. Kazimierz Kostecki
2 kompania strzelców ppor. Józef Bieniarz †
3 kompania strzelców por. Józef Stefaniak
1 kompania ckm por. Władysław Fedajko
- II batalion mjr Witold Skwarczyński
4 kompania strzelców por. Marian Woźniak
5 kompania strzelców por. Andrzej Matuszak
6 kompania strzelców kpt. Antoni Kowrygo
2 kompania ckm kpt. Franciszek Olszewski
- bateria artylerii piechoty kpt. Wiesław Szarras
Morski Dywizjon Artylerii Lekkiej mjr Władysław Kański †
- 1 bateria kpt. mar. Józef Małkiewicz
- 2 bateria por. Eugeniusz Kloc
- 3 bateria por. Stanisław Głuszyk******
- pluton artylerii na lorach por. Zygmunt Budzyński
I Batalion Rezerwowy kpt. Izajasz Chwalimir Pochwałowski †
1 kompania por. Wacław Szyszko
2 kompania por. Marian Kujawa
3 kompania por. Albin Wnuk †
kompania ckm por. Tadeusz Sozański
II Batalion Rezerwowy kpt. Jerzy Wierzbowski †
4 kompania por. rez. Wojciech Sabat
5 kompania por. Stefan Konwicki
6 kompania ppor. rez. Michał Jarząb
kompania ckm por. rez. Władysław Kozłowski
III Batalion Rezerwowy kpt. Eugeniusz Nowalsetti
1 kompania por. Franciszek Kowalski
2 kompania por. Daniel Szyca
3 kompania por. Jan Zamoyski
kompania ckm kpt. Ludwik Kąkol
Morska Kompania Reflektorów kpt. Marian Gołębiowski
Morska Kompania Łączności kpt. Serafin Zieliński
Batalion Saperów mjr Rudolf Fryszowski
Morska Rezerwowa Kompania Saperów kpt. rez. Marian Zasztowt †
126 kompania saperów por. Henryk Orleański
127 kompania saperów kpt. Ludwik Paprocki
Kolumna autobusów LOW kpt. Mieczysław Iwański
Szwadron „Krakusów” ON por. Mieczysław Budek
Morski pluton gazowo chemiczny por. Feliks Domaszewski
Pluton kolarzy LOW ppor. Jan Skupień

Pociąg pancerny „Smok Kaszubski” kpt. mar. Jerzy Tadeusz Błeszyński†
Batalion Marynarzy (od 4 IX) kmdr ppor. Zygmunt Horyd †
1 kompania kpt. mar. Antoni Kremer †
2 kompania kpt. Stanisław Borysiewicz
3 kompania kpt. Leon Doborski
kompania ckm por. Ludwik Wolski

* Eskadra liniowa powstała z połączenia I eskadry i II eskadry zwiadów, eskadrę szkolną rozformowano jeszcze przed wybuchem wojny, lecz zmiany nie zdążyły wejść w życie. Pluton samolotów lądowych podporządkowano dowódcy LOW.
** Po rozdzieleniu oddziału kpt. mar. Szczepaniuk objął dowództwo nad 1 kompanią piechoty, podczas gdy 2 kompanię powierzono kpt. mar. Jerzemu Kossakowskiemu.
*** W dniu 2 września kmdr Frankowski formalnie przekazał pułkownikowi Dąbkowi dowodzenie nad oddziałami przeciwlotniczymi i przeciwdesantowymi MOW znajdującymi się na obszarze LOW.
**** XI bateria nadbrzeżna organizacyjnie wchodziła w skład 1 MDAPl jednakże w zakresie szkolenia podlegała dowódcy DAN.
***** Organizacyjnie dowódcą MBON był do dowódca LOW płk Dąbek, jednakże ze względu na okoliczności panujące na Wybrzeżu wszystkimi sprawami brygady zajmował się jego zastępca.
****** Organizacyjnie dowódcą baterii był por. Budzyński jednakże 26 sierpnia został oddelegowany do OW „Kartuzy” jako dowódca plutonu artyleryjskiego na platformach kolejowych. Jednocześnie został on oficerem ogniowym pociągu nr 1 (pociągu nr 2 - por. Ernest Rupp).

Życie przed wyborem na papieża

Dzieciństwo i młodość

Karol Wojtyła w wieku dwunastu latKarol Wojtyła urodził się w Wadowicach jako drugi syn Karola Wojtyły i Emilii z Kaczorowskich. Ród Wojtyłów wywodzi się z Czańca koło Kęt i Lipnika (obecnie dzielnica Bielska-Białej). Ród Kaczorowskich pochodzi z Michałowa k. Szczebrzeszyna.

Rodzinny dom papieża Jana Pawła IIKarol Wojtyła ochrzczony został dnia 20 czerwca 1920 roku przez księdza Franciszka Żaka, kapelana wojskowego. Rodzicami chrzestnymi Karola Wojtyły byli Józef Kuczmierczyk, szwagier Emilii Wojtyły, i jej siostra, Maria Wiadrowska[2]. Rodzina Wojtyłów żyła skromnie. Jedynym źródłem utrzymania była pensja ojca – wojskowego urzędnika w Powiatowej Komendzie Uzupełnień w stopniu porucznika. Matka pracowała dorywczo jako szwaczka. Edmund, brat Karola, po ukończeniu wadowickiego gimnazjum studiował medycynę w Krakowie i został lekarzem. Wojtyłowie mieli jeszcze jedno dziecko - Olgę, która umarła po urodzeniu.

W dzieciństwie Karola nazywano najczęściej zdrobnieniem imienia – Lolek. Był chłopcem bardzo utalentowanym i usportowionym. Regularnie grał w piłkę nożną oraz jeździł na nartach. Bardzo ważnym elementem życia Karola były wycieczki krajoznawcze, a także spacery po okolicy Wadowic. W większości wycieczek towarzyszył mu ojciec.

Jego matka zmarła 13 kwietnia 1929 roku, w wieku 45 lat. Trzy lata później, w 1932 r., zmarł na szkarlatynę w wieku 26 lat brat Edmund. Chorobą zaraził się od swojej pacjentki w szpitalu w Bielsku.

Ks. Figlewicz z ministrantamiOd września 1930 roku, po zdaniu egzaminów wstępnych, Karol Wojtyła rozpoczął naukę w 8-letnim Państwowym Gimnazjum Męskim im. Marcina Wadowity w Wadowicach. Nie miał żadnych problemów z nauką. Już w tym wieku, według jego katechetów, wyróżniała go także ogromna wiara. W pierwszej klasie ks. Kazimierz Figlewicz zachęcił go do przystąpienia do kółka ministranckiego, którego stał się prezesem. Katecheta ten miał znaczny wpływ na rozwój duchowy młodego Karola Wojtyły.

Podczas nauki w gimnazjum Karol zainteresował się teatrem - występował w przedstawieniach Kółka Teatralnego stworzonego przez polonistów z wadowickich gimnazjów: żeńskiego im. Michaliny Mościckiej i męskiego im. Marcina Wadowity (zobacz też: Teatr).

Studia

Karol Wojtyła (Foto: Paweł Bielec)14 maja 1938 Karol Wojtyła zakończył naukę w gimnazjum otrzymując świadectwo maturalne z oceną celującą, która umożliwiała podjęcie studiów na większości uczelni bez egzaminów wstępnych. Karol Wojtyła wybrał studia polonistyczne na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Studia rozpoczął w październiku 1938 roku.

W pierwszym roku studiów Karol przeprowadził się wraz z ojcem do rodzinnego domu matki przy ul. Tynieckiej 10 w Krakowie. Czas od października 1938 do lutego 1941 roku to okres wytężonej nauki Karola na studiach, spotkań grupy literackiej, a także tworzenia własnej poezji. Dnia 18 lutego 1941 roku po długiej chorobie zmarł ojciec Karola. W 1942 i 1943, jako reprezentant krakowskiej społeczności akademickiej, udawał się do Częstochowy, by odnowić śluby jasnogórskie.

Wojna odebrała Karolowi Wojtyle możliwość kontynuowania studiów, zaczął więc pracować jako pracownik fizyczny w zakładach chemicznych Solvay. Początkowo od jesieni 1940 przez rok w kamieniołomie w Zakrzówku, a potem w oczyszczalni sody w Borku Fałęckim. W tym okresie Karol związał się też z organizacją podziemną "Unia", powiązaną ze środowiskiem katolickim, która starała się między innymi ochraniać zagrożonych Żydów.

Jesienią roku 1941 Karol wraz z przyjaciółmi założył Teatr Rapsodyczny, który swoje pierwsze przedstawienie wystawił 1 listopada 1941. Rozstanie Wojtyły z teatrem nastąpiło nagle w roku 1942, gdy postanowił on studiować teologię i wstąpił do tajnego Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Krakowie gdzie 1 listopada 1946[3] otrzymał święcenia kapłańskie w tym samym czasie rozpoczął w konspiracji studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W okresie od kwietnia 1945 do sierpnia 1946 roku Karol Wojtyła pracował na uczelni jako asystent i prowadził seminaria z historii dogmatu.

Kapłaństwo

Karol Wojtyła jako wikary w Niegowici16 listopada 1946 roku alumn Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Krakowie Karol Wojtyła został subdiakonem, a tydzień później diakonem. Już 1 listopada 1947 roku kardynał Adam Stefan Sapieha wyświęcił Karola Wojtyłę na księdza. 2 listopada jako neoprezbiter odprawił Mszę św. prymicyjną w krypcie św. Leonarda w katedrze na Wawelu. 15 listopada Karol Wojtyła wraz z klerykiem Stanisławem Starowieyskim poprzez Paryż wyjechał do Rzymu, aby kontynuować studia na uczelni Instituto Internazionale Angelicum (obecnie Papieski Uniwersytet w Rzymie). Przez okres studiów zamieszkiwał w Kolegium Belgijskim, gdzie poznał wielu duchownych z krajów frankofońskich oraz z USA. W 1948 roku ukończył studia z dyplomem summa cum laude.

Pod kierunkiem wytrawnego teologa, dominikanina Reginalda Garrigou-Lagrange'a napisał pracę doktorską pt. Zagadnienia wiary u świętego Jana od Krzyża, jednak z powodu braku funduszy na wydanie jej drukiem nie uzyskał stopnia doktorskiego. Tytuł ten został mu przyznany dopiero w Polsce.

Karol Wojtyła na spływie kajakowymW lipcu 1948 roku, na okres 7 miesięcy Karol Wojtyła został skierowany do pracy w parafii Niegowić, gdzie spełniał zadania wikarego i katechety. Od tego momentu rozpoczął się dla młodego księdza okres wycieczek i podróży z młodzieżą po Polsce. Wolny czas zawsze starał się spędzać z chłopcami i dziewczętami na łonie natury. W marcu 1949 roku Karol Wojtyła został przeniesiony do parafii św. Floriana w Krakowie. Tam też założył mieszany chorał gregoriański. Nadal często wyprawiał się na wycieczki z młodzieżą. Podczas wielu wycieczek ksiądz Wojtyła starał się zmylić ówczesną milicję i dlatego zdejmował sutannę i kazał nazywać się „wujkiem”.

W roku 1951 po śmierci kardynała Sapiehy, Karol Wojtyła został skierowany na urlop w celu ukończenia pracy habilitacyjnej. W tym okresie dużo uwagi poświęcił także pracy publicystycznej. Pisał wiele m.in. na temat chrześcijańskiej etyki seksualizmu. Dnia 12 grudnia 1953 jego praca Ocena możliwości oparcia etyki chrześcijańskiej na założeniach systemu Maxa Schelera została przyjęta jednogłośnie przez Radę Wydziału Teologicznego UJ, jednak Wojtyła nie uzyskał habilitacji z powodu odmowy Ministerstwa Oświaty.

Karol Wojtyła powrócił do przerwanych obowiązków. Wykładał m.in. w seminariach diecezji: krakowskiej, katowickiej i częstochowskiej (mieściły się one wszystkie w Krakowie) oraz na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Jego wykłady obejmowały głównie teologię moralną i etykę małżeńską.

Biskup i kardynał

Franciszkańska 3. "Okno papieskie" nad bramą wjazdową do pałacu biskupiego w KrakowieW roku 1958 Karol Wojtyła został mianowany biskupem tytularnym Ombrii, a także biskupem pomocniczym Krakowa. Konsekracji biskupiej ks. Karola Wojtyły dokonał 28 września 1958 w katedrze na Wawelu metropolita krakowski i lwowski, arcybiskup Eugeniusz Baziak. Współkonsekratorami byli biskupi Franciszek Jop i Bolesław Kominek. W 1962 roku został krajowym duszpasterzem środowisk twórczych i inteligencji. Na okres biskupstwa Karola Wojtyły przypadły także obrady Soboru Watykańskiego II, w których aktywnie uczestniczył. Już w tym okresie Karol Wojtyła bardzo dużo czasu poświęcał na podróże zagraniczne w celach ewangelizacyjnych i religijnych.

30 grudnia 1963, półtora roku po śmierci swego poprzednika, arcybiskupa Eugeniusza Baziaka, Karol Wojtyła został mianowany arcybiskupem metropolitą krakowskim. Podczas konsystorza 26 czerwca 1967 został nominowany kardynałem. 29 czerwca 1967 roku otrzymał w Kaplicy Sykstyńskiej od papieża Pawła VI czerwony biret, a jego kościołem tytularnym stał się kościół św. Cezarego Męczennika na Palatynie.

Na zwołanym po śmierci Jana Pawła I drugim konklawe w roku 1978 Wojtyła został wybrany na papieża i przybrał imię Jana Pawła II. Wynik wyboru ogłoszono 16 października o 16:16.

Wykładniki pontyfikatu

Papież Jan Paweł II podczas Audiencji Generalnej w dniu 29 września 2004 na Placu św. Piotra w RzymieOd 14 marca 2004 roku pontyfikat Jana Pawła II jest uznawany za najdłuższy, po pontyfikacie Świętego Piotra oraz bł. Piusa IX. Był papieżem przez 26 i pół roku (9665 dni). Długość jego pontyfikatu podkreśla także kontrast z papiestwem jego poprzednika – Jana Pawła I – który papieżem był jedynie 33 dni.

Jan Paweł II beatyfikował i kanonizował o wiele więcej osób niż jakikolwiek poprzedni papież. Według danych na październik 2004 r. ogłosił on błogosławionymi w sumie 1340 osób. To, czy kanonizował więcej świętych, niż wszyscy poprzedni papieże razem wzięci, jest trudne do dowiedzenia, ponieważ wiele zapisów wczesnych kanonizacji jest niekompletnych, zaginionych lub niedokładnych.

Podczas swego pontyfikatu Jan Paweł II powołał więcej kardynałów, niż którykolwiek z jego poprzedników. Na dziewięciu konsystorzach papież kreował kardynałami 231 duchownych katolickich.
Zobacz więcej: Kardynałowie z nominacji Jana Pawła II

W 1989 roku Jan Paweł II otrzymał, wyjątkowo jako jedyny laureat, nagrodę Wiktora przyznawaną przez Akademię Telewizyjną (Wiktory 1989).

Podczas jego pontyfikatu ponad 300 milionów ludzi przeszło na katolicyzm.

Osobistym sekretarzem Jana Pawła II przez cały pontyfikat był arcybiskup Stanisław Dziwisz.

Polak-Papież
Jan Paweł II był pierwszym papieżem z Polski, jak również pierwszym po 455 latach biskupem Rzymu, nie będącym Włochem. Wielokrotnie sam przywoływał spełnione proroctwo Juliusza Słowackiego z wiersza "Słowiański papież". Wybór na głowę Kościoła osoby z kraju socjalistycznego wpłynął znacząco na wydarzenia w Europie wschodniej i Azji w latach 80. XX wieku.

Papież był także honorowym obywatelem wielu polskich miast.

Zamach na Jana Pawła II
W dniu 13 maja 1981, podczas audiencji generalnej na Placu św. Piotra w Rzymie o godzinie 17:19, Jan Paweł II został postrzelony przez tureckiego zamachowca Mehmeta Ali Agcę w brzuch oraz rękę. Ranny papież osunął się w ramiona stojącego za nim sekretarza Dziwisza. Ochrona przewiozła Jana Pawła II do kliniki Gemelli, gdzie papieża poddano bardzo ciężkiej sześciogodzinnej operacji. Do pełni zdrowia jednak nigdy nie wrócił. Papież wierzył, że swoje ocalenie zawdzięczał wstawiennictwu Matki Bożej. Wyraził to słowami: Jedna ręka strzelała a inna kierowała kulę.

Wierni dostrzegli pewien związek. Zamach miał miejsce 13 maja podobnie jak pierwsze objawienie Matki Boskiej w Fatimie w roku 1917. Jan Paweł II spędził na rehabilitacji w szpitalu 22 dni. Potem wielokrotnie cierpiał z powodu różnorodnych dolegliwości będących następstwem postrzału. Papież nigdy nie ukrywał swoich niedomagań przed wiernymi ukazując wszystkim oblicze zwykłego człowieka poddanego cierpieniu.

W marcu 2006 komisja śledcza włoskiego parlamentu powołana dla ustalenia odpowiedzialności obywateli włoskich podejrzanych o współpracę z KGB, ustaliła bezsprzecznie, że rozkaz zabicia papieża wydał osobiście I sekretarz KC KPZR Leonid Breżniew, a zatwierdziło Biuro Polityczne m. in. Michaił Gorbaczow. Ali Agca działał na zlecenie bułgarskiej służby bezpieczeństwa, której działania miało inspirować radzieckie KGB. Badania archiwów ujawniły, że istniała szansa na udaremnienie zamachu. Niestety sygnały ostrzegawcze przekazane przez amerykańską CIA zostały zlekceważone. Po zamachu otoczenie papieża wprowadziło specjalne środki bezpieczeństwa (m. in. papamobile został odpowiednio opancerzony).

Podróże

Na lotnisku w Gdyni 11 czerwca 1987
Jan Paweł II w Brazylii w 1997
Jan Paweł II w parlamencie RP w 1999Zobacz więcej w osobnym artykule: Podróże apostolskie Jana Pawła II.

Charakterystycznym elementem pontyfikatu Jana Pawła II były liczne podróże zagraniczne. Odbył ich 104, odwiedzając wszystkie zamieszkane kontynenty. W wielu miejscach, które odwiedził Jan Paweł II, nigdy przedtem nie postawił stopy żaden papież. Był m.in. pierwszym papieżem, który odwiedził Wielką Brytanię (od roku 1534 Kościół Anglii nie uznaje władzy zwierzchniej Stolicy Apostolskiej). Mimo wielu zabiegów nie udało mu się jednak odbyć pielgrzymki do Rosji, prawdopodobnie ze względu na niechęć ze strony patriarchatu moskiewskiego, który zarzuca Watykanowi prozelityzm.

Jan Paweł II jako papież odwiedził m.in. Polskę (8 razy), USA (7 razy), Francję (7 razy).

Podróże apostolskie do Polski:

I pielgrzymka (2–10 czerwca 1979)
II pielgrzymka (16–23 czerwca 1983)
III pielgrzymka (8–14 czerwca 1987)
IV pielgrzymka (1–9 czerwca, 13–20 sierpnia 1991)
V pielgrzymka (22 maja 1995)
VI pielgrzymka (31 maja–10 czerwca 1997)
VII pielgrzymka (5–17 czerwca 1999)
VIII pielgrzymka (16–19 sierpnia 2002)
Podróże apostolskie we Włoszech (niektóre):

29 października 1978 – Mentorella
20 – 22 maja 1985 – Mediolan
8 – 10 maja 1993 – Sycylia
5 września 2004 – Loreto

Papież a wyznawcy judaizmu
Jan Paweł II wygłosił wiele przemówień i napisał dużą ilość listów na temat stosunku chrześcijan do społeczności żydowskiej. Skupił się nie tylko na tragedii holocaustu, ale również na aspektach teologicznych w relacjach między chrześcijaństwem a Narodem Wybranym, rozwijając i wprowadzając w praktykę myśl zaistniałą w dokumencie soborowym Nostra Aetate. Wedle watykanistów, należy widzieć w tej papieskiej wrażliwości echa jego przeżyć sprzed II wojny światowej i zwłaszcza z czasów wojennych. Potępił antysemityzm, który nazwał nie do pogodzenia z chrześcijaństwem. W okresie Wielkiego Jubileuszu roku 2000 dokonał historycznego wyznania win Kościoła – w tym win względem Żydów. Ważnymi etapami pojednawczymi były:

wizyta w Synagodze Większej w Rzymie 13 kwietnia 1986 roku – pierwsza papieska wizyta w synagodze praktycznie od początku chrześcijaństwa,
pielgrzymka do Ziemi Świętej (20-26 marca 2000), w czasie której modlił się przed Ścianą Płaczu.

Ekumenizm i stosunki międzyreligijne
Wiele czasu poświęcił budowie jedności pomiędzy Kościołami chrześcijańskimi. Sam podkreślał także ważność ekumenizmu w jego pontyfikacie, m.in. w encyklice Redemptor hominis: nigdy nie przestanę tego podkreślać i będę popierał każdy wysiłek podejmowany w tym kierunku na wszystkich płaszczyznach, w których spotkamy naszych braci chrześcijan.

Jan Paweł II wielką wagę przywiązywał do stosunków z ludźmi innej wiary, nie tylko w ramach chrześcijaństwa, ale także członków innych religii i ateistów. W 1999 r. papież ucałował Koran przywieziony w prezencie przez muzułmańskich duchownych. Osobiście uczestniczył we wspólnym trwaniu w modlitwie w Asyżu przedstawicieli kilkudziesięciu religii światowych.

Zwyczaje Jana Pawła II
Za pontyfikatu Jana Pawła II, dzięki samemu papieżowi, nastąpiły ogromne zmiany w Watykanie, a także w postrzeganiu osoby papieża przez społeczność zarówno katolicką jak i pozostałych chrześcijan oraz wyznawców innych religii. Zaraz po swoim wyborze na Stolicę Apostolską Jan Paweł II nie pozwolił prymasowi Wyszyńskiemu uklęknąć przed sobą. Pierwsze przemówienie wygłosił po włosku, a więc w języku narodu, do jakiego przemawiał. Do tej pory przyjęte było, że papież zawsze swoje pierwsze przemówienie wygłasza po łacinie. To był dopiero początek wielkich zmian. Należą do nich:

liczne pielgrzymki (zagraniczne oraz parafii we Włoszech),
zwyczaj całowania ziemi kraju, do którego przybywał z pielgrzymką,
msze święte dla wielkich tłumów, organizowane na stadionach, lotniskach, placach itp.,
wygłaszanie całych homilii lub choćby krótkich sentencji w języku kraju, do którego przybywał z pielgrzymką (porozumiewał się swobodnie w językach: polskim, włoskim, francuskim, niemieckim, angielskim, hiszpańskim, portugalskim, łacińskim i klasycznym greckim),
udział zespołów folklorystycznych w czasie mszy,
spotkania z duchownymi innych wyznań oraz odwiedziny świątyń różnych religii (chrześcijańskich oraz niechrześcijańskich),
udział w przedsięwzięciach artystycznych: koncertach, występach zespołów, projekcjach filmowych,
wykonywanie kapłańskich posług
prywatne spotkania z wiernymi,
bezpośrednie spotkania z ludźmi w trakcie pielgrzymek,
żarty i bezpośredniość w kontaktach z ludźmi.
Wprawdzie już począwszy od Jana XXIII papiestwo zaczęło rezygnować z niektórych elementów ceremoniału, jednakże dopiero Jan Paweł II zniwelował większość barier, przyjmując postawę papieża bliskiego wszystkim ludziom, papieża-apostoła. Nie zmieniło się to nawet po zamachu.

Papież młodych
Jan Paweł II chętnie spotykał się z młodymi ludźmi i poświęcał im dużo uwagi. Na spotkanie w Rzymie 31 marca 1985 roku, który ONZ ogłosiło Międzynarodowym Rokiem Młodzieży, napisał list apostolski na temat roli młodości jako okresu szczególnego kształtowania drogi życia, a 20 grudnia zapoczątkował tradycję Światowych Dni Młodzieży. Odtąd co roku przygotowywał orędzie skierowane do młodych, które stawało się tematem tego międzynarodowego spotkania, organizowanego w różnych miejscach świata (np. w Polsce w Częstochowie w 1991 roku).

Choroba i śmierć

Tłumy wiernych oczekujących w kolejce, aby oddać hołd Janowi Pawłowi II (5 kwietnia 2005)Jan Paweł II od początku lat 90. cierpiał na postępującą chorobę Parkinsona. Mimo licznych spekulacji i sugestii ustąpienia z funkcji, które nasilały się w mediach zwłaszcza podczas kolejnych pobytów papieża w szpitalu, pełnił ją aż do śmierci. Jego długoletnie zmagania z chorobą i starością były osobistym przykładem głoszonych na ten temat poglądów, w których podkreślał godność ludzkiego cierpienia i odnosił je do męki Chrystusa. 13 maja 1992 papież ustanowił nawet Światowy Dzień Chorego.

Nagłe pogorszenie stanu zdrowia papieża zapoczątkowane było grypą oraz zabiegiem tracheotomii. Zmarł 2 kwietnia 2005 po zakończeniu Apelu Jasnogórskiego, w pierwszą sobotę miesiąca i wigilię Święta Miłosierdzia Bożego, w 9665. dniu swojego pontyfikatu. W ciągu ostatnich dwóch dni życia nieustannie towarzyszyli mu wierni z całego świata, śledząc na bieżąco wiadomości dochodzące z Watykanu.

W czwartek 31 marca tuż po godzinie 11, gdy Jan Paweł II udał się do swej prywatnej kaplicy, doznał silnych dreszczy, po których dostał temperatury 39,6 stopnia. Był to początek ciężkiego wstrząsu septycznego połączonego z zapaścią sercowo-naczyniową. Wywołała je infekcja dróg moczowych w osłabionym chorobą Parkinsona i niewydolnością oddechową organizmie.

Zobacz Wikinews na temat śmierci Jana Pawła II
Zobacz Wikinews na temat ujawnienia testamentu Jana Pawła II
Uszanowano wolę papieża, który chciał pozostać w domu. Podczas mszy przy jego łożu, którą Jan Paweł II koncelebrował z przymkniętymi oczyma, kardynał Marian Jaworski udzielił mu namaszczenia chorych. 2 kwietnia, w dniu śmierci, o godzinie 7.30 rano, papież zaczął tracić przytomność, a późnym porankiem przyjął jeszcze watykańskiego sekretarza stanu kardynała Angelo Sodano. Później tego samego dnia doszło do gwałtownego wzrostu temperatury. Około godziny 15.30 bardzo słabym głosem papież powiedział: "Pozwólcie mi iść do domu Ojca". O godzinie 19 wszedł w stan śpiączki, a monitor wykazał postępujący zanik funkcji życiowych. Osobisty papieski lekarz Renato Buzzonetti stwierdził śmierć Jana Pawła II o godzinie 21.37, ale elektrokardiogram wyłączono dopiero po 20 minutach od tej chwili.

7 kwietnia 2005 opublikowany został testament Jana Pawła II.

Pogrzeb
Zobacz więcej w osobnym artykule: Żałoba w Polsce po śmierci Jana Pawła II.

Ciało Jana Pawła II, wystawione w Bazylice Św. Piotra. W tle widać obecnego prezydenta USA George'a W. Busha, jego żonę Laurę Bush, byłego prezydenta George'a H. W. Busha, byłego prezydenta Billa Clintona, obecną sekretarz stanu Condoleezzę Rice i Andy'ego Carda.Pogrzeb Jana Pawła II odbył się w piątek 8 kwietnia 2005 r. Trumnę z prostych desek z drewna cyprysowego (symbolu nieśmiertelności) ustawiono wprost na rozłożonym na bruku placu św. Piotra dywanie. Mszy świętej koncelebrowanej przez kolegium kardynalskie i patriarchów katolickich Kościołów wschodnich przewodniczył dziekan kolegium, kardynał Joseph Ratzinger (jedenaście dni później wybrano go na nowego papieża - Benedykta XVI). Uczestniczyło w niej na placu św. Piotra ok. 300 tysięcy wiernych oraz 200 prezydentów i premierów, a także przedstawiciele wszystkich wyznań świata, w tym duchowni islamscy i żydowscy. Wielu zgromadzonych na uroczystości ludzi miało ze sobą transparenty z włoskim napisem santo subito ("święty natychmiast"). W całym Rzymie przed ekranami rozstawionymi w wielu miejscach miasta zgromadziło się 5 mln. ludzi, w tym ok. 1,5 mln. Polaków.

Po zakończeniu nabożeństwa żałobnego, w asyście tylko duchownych z najbliższego otoczenia, papież został pochowany w podziemiach bazyliki św. Piotra na Watykanie, w krypcie Jana XXIII, beatyfikowanego w 2000 roku. Prosty grobowiec o głębokości 1,7 m, przykryty marmurową płytą z napisem "Ioannes Paulus II 16 X 1978 - 2 IV 2005", jest spełnieniem zapisu z testamentu, który mówił o "prostym grobie w ziemi". Grobowiec Jana Pawła II znajduje się w krypcie w pobliżu miejsca, gdzie według tradycji znajduje się grobowiec św. Piotra.

Zobacz w Wikiźródłach teksty homilii kardynała Ratzingera
Zobacz Wikinews na temat pogrzebu Jana Pawła II
Procesji z trumną przewodniczył kardynał kamerling, Eduardo Martinez Somalo. W Grotach Watykańskich trumnę złożono w drugiej, cynkowej, którą szczelnie zalutowano, a tę w trzeciej, wykonanej z drewna orzechowego. Do trumny został włożony woreczek z medalami wybitymi w czasie pontyfikatu Jana Pawła II oraz umieszczony w ołowianym pojemniku akt, który zawiera najważniejsze fakty z okresu jego pontyfikatu. Trumny zostały opatrzone watykańskimi pieczęciami. W złożeniu trumny uczestniczyli jedynie najbliżsi współpracownicy papieża, arcybiskupi Stanisław Dziwisz i Piero Marini.

Jan Paweł II Wielki
Po śmierci papieża, wielu duchownych przedstawicieli Watykanu, a także wielu wiernych oraz w mass mediach zaczęto dodawać mu nowy przydomek nazywając go Janem Pawłem Wielkim. Tylko trzech papieży w historii Kościoła katolickiego nosiło taki przydomek (Papież Leon I, Mikołaj I i Grzegorz I).

Przydomek ten pojawił się po raz pierwszy w homilii wygłoszonej przez kardynała Angelo Sodano w czasie żałobnej mszy na placu św. Piotra w niedzielę 3 kwietnia 2005 (nazajutrz po śmierci Jana Pawła II) oraz w publikacjach Tygodnika Powszechnego. Również nowy papież, Benedykt XVI, rozpoczął swoje wystąpienie od słów: "Po wielkim papieżu Janie Pawle II...". Wyraz temu daje często, kiedy wspomina swojego poprzednika.

Następca Jana Pawła II
Następcę Jana Pawła II konklawe wybrało 19 kwietnia 2005. Został nim jeden z najbliższych współpracowników zmarłego papieża, niemiecki kardynał Joseph Ratzinger, który przyjął imię Benedykta XVI.

Beatyfikacja
Zobacz Wikinews na temat rozpoczęcia procesu beatyfikacji Jana Pawła II13 maja 2005 papież Benedykt XVI zezwolił na natychmiastowe rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego Jana Pawła II, udzielając dyspensy od pięcioletniego okresu oczekiwania od śmierci kandydata, jaki jest wymagany przez prawo kanoniczne. Od momentu zezwolenia na rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego Janowi Pawłowi II przysługuje tytuł Sługi Bożego. Formalne proces rozpoczął się 28 czerwca 2005 kiedy zaprzysiężeni zostali członkowie trybunału beatyfikacyjnego. Postulatorem procesu został polski ksiądz Sławomir Oder.

Dokumenty papieskie
Zobacz też artykuł: Listy Jana Pawła II

Encykliki Jana Pawła II
Zobacz w Wikiźródłach:
Redemptor Hominis
Dives in Misericordia
Laborem Exercens
Slavorum Apostoli
Dominum et Vivificantem
Redemptoris Mater
Sollicitudo Rei Socialis
Redemptoris Missio
Centesimus Annus
Veritatis Splendor
Evangelium Vitae
Ut Unum Sint
Fides et Ratio
Ecclesia de EucharistiaRedemptor Hominis – Jezus Chrystus – Odkupiciel człowieka – 4 marca 1979
Dives in Misericordia – Boże miłosierdzie – 30 listopada 1980
Laborem Exercens – O pracy ludzkiej – 14 września 1981
Slavorum Apostoli – Na 1100 rocznicę dzieła ewangelizacji Św. Cyryla i Metodego – 2 czerwca 1985
Dominum et Vivificantem – Duch Święty w życiu Kościoła i świata – 18 maja 1986
Redemptoris Mater – Błogosławiona Maryja Dziewica w życiu pielgrzymującego Kościoła – 25 marca 1987
Sollicitudo Rei Socialis – Społeczna troska – 30 grudnia 1987
Redemptoris Missio – O stałej aktualności posłania misyjnego – 7 grudnia 1990
Centesimus Annus – W stulecie encykliki Leona XIII Rerum Novarum – 1 maja 1991
Veritatis Splendor – Podstawowe problemy nauczania moralnego Kościoła – 6 sierpnia 1993
Evangelium Vitae – O wartości i nienaruszalności życia ludzkiego – 25 marca 1995
Ut Unum Sint – O działalności ekumenicznej – 25 maja 1995
Fides et Ratio – O relacjach między wiarą a rozumem – 14 września 1998
Ecclesia de Eucharistia – Eucharystia w życiu Kościoła – 17 kwietnia 2003

Adhortacje apostolskie
Catechesi Tradendae – O katechizacji w naszych czasach – 1979
Familiaris Consortio – O zadaniach rodziny chrześcijańskiej w świecie współczesnym – 1981
Redemptionis Donum – O konsekracji zakonnej w świetle tajemnicy odkupienia – 1984
Reconciliatio et Paenitentia – O pojednaniu i pokucie w dzisiejszym posłannictwie Kościoła – 1984
Christifideles Laici – O powołaniu i misji świeckich w Kościele i w świecie dwadzieścia lat po Soborze Watykańskim II – 1988
Redemptoris Custos – O świętym Józefie i jego posłannictwie w życiu Chrystusa i Kościoła – 1989
Pastores Dabo Vobis – O formacji kapłanów we współczesnym świecie – 1992
Ecclesia in Africa – O Kościele w Afryce – 1995
Vita Consecrata – O życiu konsekrowanym i jego misji w Kościele i w świecie – 1996
Ecclesia in America – O Kościele w Ameryce – 1999
Ecclesia in Asia – O Kościele w Azji 1999
Ecclesia in Oceania – O Kościele w Oceanii – 2001
Ecclesia in Europa – O Kościele w Europie 2003
Pastores gregis – O biskupie, słudze Ewangelii Jezusa Chrystusa dla nadziei świata – 2003

Konstytucje apostolskie
Sapientia Christiana – o uniwersytetach i wydziałach teologicznych – 1979
Magnum Matrimonii Sacramentum – prawne uznanie Papieskiego Instytutu Studiów nad Małżeństwem i Rodziną – 1982
Ut Sit – o powołaniu Prałatury Personalnej Świętego Krzyża i Opus Dei – 1982
Sacrae Disciplinae Leges – ogłoszona z okazji wprowadzenia nowego kodeksu prawa kanonicznego – 1983
Divinus perfectionis Magister – określająca zasady postępowania beatyfikacyjnego i kanonizacyjnego – 1983
Pastor Bonus – o odnowie i reformie Kurii Rzymskiej – 1988
Ex corde Ecclesiae – o uniwersytetach katolickich – 1990
Sacri Canones - ogłoszona z okazji wprowadzenia kodeksu kanonów Kościołów wschodnich - 1990
Fidei Depositum – z okazji publikacji Katechizmu Kościoła Katolickiego 1992
Universi Dominici Gregis – o wakacie Stolicy Piotrowej – 1996

Jan Paweł II podczas swojej posługi zdobył wielkie uznanie na całym świecie, ale niektóre poglądy głoszone przez niego wywołały wyraźną krytykę. Różne środowiska spoglądały na poczynania papieża Polaka z odmiennych perspektyw, co często prowadziło do formułowania sprzecznych zarzutów wobec nauczania kolejnego następcy na stolicy Piotrowej.

Niektórzy konserwatyści widzieli w papieżu modernistę podważającego odwieczne tradycje Kościoła. Nie mogli mu darować wspierania ekumenizmu oraz szerokiego otwarcia Kościoła katolickiego na inne religie.

Jednak najgłośniejsza była krytyka z jaką Jan Paweł II spotkał się ze strony przedstawicieli ruchów laickich. Stosunek papieża do kapłaństwa kobiet stał się podstawą krytyki pochodzącej ze środowiska feministycznego. Wśród organizacji walczących z pandemią HIV kontrowersje budziły wypowiedzi papieża Polaka dotyczące zakazu stosowania wszystkich metod antykoncepcji oprócz metod naturalnych.

Wewnątrz kościoła Jan Paweł II spotkał się z krytyką ze strony zwolenników zniesienia celibatu księży. Poważnym zarzutem wobec papieża stało się oskarżenie o niewłaściwe traktowanie przypadków pedofilii pośród kapłanów. W Polsce niektórzy biskupi dostrzegli płytki stosunek rodaków do jego nauczania. Według krytyków zdolności medialne Jana Pawła II pozwalały mu na dotarcie do mas, ale ujemną stroną powszechnego uwielbienia dla papieża Polaka był nierzadko brak refleksji nad słowami, które wypowiadał.

Testament Jana Pawła II
Zobacz w Wikiźródłach teksty testamentuTestament Jana Pawła II opublikowano 7 kwietnia 2005

Twórczość i publikacje
Karol Wojtyła jako poeta był zafascynowany romantyzmem, a szczególnie twórczością Norwida. Swoje wczesne utwory publikował od roku 1950 w prasie katolickiej pod pseudonimami literackimi Andrzej Jawień, AJ i Piotr Jasień, a po 1961 roku - Stanisław Andrzej Gruda. Był wieloletnim współpracownikiem Tygodnika Powszechnego.

Wszelka działalność artystyczna (wcześniej aktorstwo, później twórczość literacka) zakończyła się z chwilą jego wyboru na papieża. Jedynym wyjątkiem jest wydany 6 marca 2003 poemat "Tryptyk rzymski", który sygnował już jako Jan Paweł II.

W roku 1999 udziałem Jana Pawła II ukazała się płyta CD pt. "Abbà Pater", na której znalazły się fragmenty recytowane i śpiewane przez Jana Pawła II w muzycznym opracowaniu Leonarda de Amicis oraz Stefano Mainettiego. Ten projekt muzyczny powstał dla uczczenia oficjalnych obchodów 2000-lecia chrześcijaństwa oraz jubileuszu dwudziestolecia pontyfikatu Jana Pawła II. Jest on pierwszym w historii wydawnictwem muzycznym z udziałem papieża. Powstał przy udziale Radia Watykańskiego i pod patronatem nuncjatur apostolskich w kilku krajach. Utwór Pater Noster pochodzący z płyty CD, ukazał się również w wersji wideo.

Teatr
Z teatrem Karol Wojtyła zetknął się już w gimnazjum w Wadowicach, gdzie brał udział jako aktor w przedstawieniach szkolnych. Swoje zainteresowania teatralne traktował bardzo poważnie, a na kształtowanie jego osobowości jako artysty miał największy wpływ jego mistrz, reżyser teatralny Mieczysław Kotlarczyk. Brał udział w stworzonym jesienią roku 1941 przez Kotlarczyka Teatrze Słowa (później nazywany Teatrem Rapsodycznym). W 1942, ku rozczarowaniu Kotlarczyka, Wojtyła zrezygnował z kariery artystycznej i postanowił studiować teologię w tajnym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Krakowie, a potem na konspiracyjnym Wydziale Teologii Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Mimo że Karol Wojtyła w latach 40. wybrał drogę kapłaństwa, nie zerwał swoich związków z teatrem - był dramaturgiem i krytykiem teatralnym. W swoim dorobku ma kilka dzieł teatralnych (Hiob, Jeremiasz - oba z 1940), a uważa się, że jedna ze sztuk o tematyce starotestamentowej zaginęła w czasie wojny.

Sztuka Brat naszego Boga została zainspirowana postacią żyjącego na przełomie XIX i XX wieku Adama Chmielowskiego. Chmielowski, malarz i teoretyk sztuki, stał się założycielem zgromadzenia albertynów, i zajmował się w Krakowie pomocą biednym, upośledzonym i chorym. W roku 1989 Adam Chmielowski został przez Jana Pawła II kanonizowany.

Najbardziej znana jest sztuka z 1960 roku pod tytułem Przed sklepem jubilera. Traktuje ona o miłości i małżeństwie w obliczu miłości Boga do ludzi.

Znane dramaty Karola Wojtyły:

Hiob (1940)
Jeremiasz (1940)
Brat naszego Boga (1944-1950)
Przed sklepem jubilera (1960)
Promieniowanie ojcostwa (1964)

Książki wydane jako Karol Wojtyła
Świętego Jana od Krzyża nauka o wierze
Miłość i odpowiedzialność - Lublin 1960, KUL
Osoba i czyn
Znak, któremu sprzeciwiać się będą
Zagadnienie podmiotu moralności
Elementarz etyczny
Aby Chrystus się nami posługiwał

Książki wydane jako Jan Paweł II
Przekroczyć próg nadziei - Lublin, 1994 KUL - ISBN 83-228-0395-8
Tryptyk rzymski (poemat) - Kraków 2003, Wydawnictwo Literackie - ISBN 83-88971-43-3
Dar i Tajemnica 1996
Wstańcie, chodźmy - Kraków 2004, Wydawnictwo św. Stanisława - ISBN 83-88971-86-7
Pamięć i tożsamość - Kraków 2005, Społeczny Instytut Wydawniczy Znak - ISBN 83-240-0525-0

Wydawnictwa muzyczne
Abbà Pater - Sony Music Entertainment, 1999